Satırlara Akan

Cennetimi ellerimle yoğuruyorum;

yalnızlık,

bir yemin artık boynumda.

Bir şiirin ilk dizesi gibi.

Sen,

Avrupa’nın cilalı aynalarında

gününü gün ederken,

Burada içimden bir şair doğuruyorum..

Köklerimden kan sızıyor

satırlara.

Senin adını anmadan

yaralarımı kıymete dönüştürüyorum.

Bir şair doğuyor içimden,

köklerimden kırılarak,

kendi dilini arayıp duran.

Belki de kim bilir?

Edebiyatın taş levhasının kenarına

adımın baş harflerini kazıyacağım.

Seninle değil,

sana rağmen.

Göğsümde bir yangını taşıyacağım.

Sense zamanın tozuna karışacaksın.

Siz paraya taparken,

ben kalbime mühür vuracağım.

Aşık.

Bu soyadı, bir rastlantı değil belki;

aşkın ateşini taşıyanların

mirası.

Ben daha yolun başındayım.

Mısralarla

kendi yolumu açıyorum...